akvaryum

Üzerime yağarken hüznü yokluğunun, seni bana iletebilecek bahaneler aradım. Bilemedim hangi ütopya döndürür seni geri ya da nasıl imkansız olur vedalar.

 

Mevsim sözde ilkbahar... Lakin ben sanki hazandayım. Hayat ağacımdan düşüyor birer birer heveslendiğim umutlar.

Hal böyleyken yastayım. Bir oyun bahçesinde, zincirleri eski, paslı, yaslı salıncağım. Küçük bir dokunuşla kırılıyor halkalar.

Bana lazımdı muştular. Ahh, talihsiz başım, yola çıkan muştular, umutların yitikliğine aldanıp uçtular.

"Olsun!" dedim, gün doğmadan, neler doğar(?) Bir cevapsız soru bu, içine doldurulur hülyalar. O zaman dedim keyif benim, "Gün doğmadan, aşk doğar." Ilık bir nefes, can olur yüreğine. Yüreğin hayata doyar, yüreğin aşkla dolar, yüreğin hayata doğar.

Doğmak yaraşır zaten yüzü güneş olana dedim. Gözlerimde görülmüş görülmemiş en güzel güneşi çizdim. İşte bu karaları boğar.

Dönmeye başladım kendi eksenimde. Ben döndüm kelebekler uçuştu gökyüzümde. Kanatlarındaysa hasretliğim huzur var.

Sonra aklıma geldi, sabaha kalmaz kanatlarınndaki çırpınşlar."Ölmeyin kelebeklerim ölmeyin. Yoksa içim kanar." dedim, sabah olmadan dağıldılar.

Durdum bakındım etrafıma şöyle bir, yine kocaman bir hiç var.

Olsun, "Gün doğmadan, aşk doğar." Ilık bir nefes, can olur yüreğine. Yüreğin hayata doyar, yüreğin aşkla dolar, yüreğin hayata doğar.